Dromen mag, maar kijk om je heen!

Natuurlijk schrijf ik de meeste stukken op mijn blog gewoon voor mijzelf.
De blog is een mega: “Note to self.”

Pasgeleden betrapte ik mij er weer op.
Ik was mij weer aan het verliezen in ideaal beelden.
Dit keer was ik zoekende naar een huis. Het frustreerde mij, ik heb zo’n duidelijk beeld van mijn droomhuis in Delft. Waarom heb ik het dan nog niet gevonden? En waarom is het zo vermoeiend om in dit geval geen multimiljonair te zijn? (geintje)

Ik werd er echt een beetje chagrijnig van; ik ben echt geen snob, ik weet gewoon wat ik wil. Een beetje recht op frustratie had ik wel ( vond ik vooral zelf) Een deal met een heel leuk huis, was een week geleden officieel niet door gegaan. Gevalletje “Gigantisch lijk in de kast” En nee dan had ik het niet over de huidige bewoner.
Hoewel ik weloverwogen had besloten om de koop niet door te laten gaan; gewoon verstandig, zoals een slimme dame doet, was ik wel aan het balen.
Maar ik moest het gewoon niet doen, geen slimme investering.

Maar nu was het bijna pasen een paar dagen vrij; jippie!
En daar was Funda & Printrest
Ik kan mij totaal verliezen in het kijken naar plaatjes van huizen.
Kijken en zoeken. Ook ga ik kijken in andere steden, slaat totaal nergens op.
Bovenstaande huis staat bijvoorbeeld in New-York en ik kan me dan serieus afvragen; Waarom woon ik daar niet?
Het liefst zou ik het huis dan oppakken en in mijn lievelingsstraat in hartje Delft zetten. Om de bewoners een enkele reis timboektoe aan te bieden. Heel onrealistisch, maar aan fantasie geen gebrek!

Totdat ik me opeens afvroeg waar ik mee bezig was?
Ik keek in de spiegel.
Ik had me totaal niet opgemaakt.
Zat de hele dag achter de computer.
En het allerergste: Ik had de hele dag niet om me heen gekeken.
Ik had me totaal verloren in dat stomme Funda en mijn rijke fantasie.

Rustig keek ik om me heen en maakte de balans op.
Dat huurhuis, het mini huis waar ik nu zit; was een grote rommel.
Alles lag overhoop, er stonden geen verse bloemen, de kussens lagen niet netjes. dat schilderij nog niet af, de keuken een zooi, ik moest nodig stofzuigen, en ga zo maar door.
“Waar ben je mee bezig!?” zei ik streng tegen mijzelf.
Schop onder je kont en opruimen nu!

Ik bedacht me hoe belangrijk het is om meer in het NU te leven en te kijken waar je nu zit, en daar vooral het beste van te maken.
Was dit huis dan echt zo erg?
Ik keek eens rond….. Oke, welliswaar huur en duur, maar ow wat is het licht hier mooi. Aan beide kanten ramen, heel heel klein, maar wel gezellig en schattig. Alleen nu even niet.
Ik snelde me naar ah om een bosje bloemen te kopen, gooide de gordijnen open. En keek na lange tijd, weer eens tevreden om me heen.

Terwijl ik nu op de mooiste gracht van Delft woon, komt dat droomhuis vast vanzelf.

Suzanne

Ps Heb jij dit weleens? Dat je even niet tevreden bent met wat je hebt?
Niets om je voor te schamen. Doe ik ook niet.

Suzanne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *