Take a (cat) walk on the wild side deel 2

Er werd aangeklopt.
Daar staat de poolse buurman.
“Hello Suzanne, Are you working out?”
Jeetje…wat een vent..dat hij daar op let?
Ik ben inderdaad de laatste tijd iets sportiever….ik loop iedere dag een uur, en ik doe nog allerlei oefeningen.
Hij kijkt mij vragend aan. Snel zet ik mijn ene been voor mijn ander en mijn hand in mijn zij…ik ga iets rechter staan.
“Thanks! Nice compliment” zei ik assertief.

Zijn gezicht betrekt . Hij bekijkt me bedenkelijk..dat bedoelde hij dus duidelijk helemaal niet!
Hij heeft te maken met  geluidsoverlast, en het komt van mij.
Een hard geluid, tikken, hij begin een (T.U) technisch verhaal over de oude huizen hier aan de gracht, waardoor je alles 10x zo hard hoort.
De boodschap is duidelijk ik voelde mijzelf langzaam rood worden.
Snel antwoord ik dat ik inderdaad sport, ik wijs in paniek maar even naar de tv, Hoe red ik mijzelf hier uit? Ik maak snel een soort van Gênante Zumba beweging .
Excuse me mister im so sorry I go to the gym tommorow , en wijs naar de straat…

De werkelijkheid is anders.
Ik kon die arme man toch niet vertellen wat ik echt deed? Dat ik thuis voor de spiegel oefende om te lopen, omdat ik nooit op hakken loop?
Nee dit was TE gênant. Oefenen moest ik wel…
De bazin van het Bureau wilde mij namelijk nog even zien, en dan bepalen of ik wel klaar was voor een show in Brussel.
Het was een goede en grote klant, hij had mij wel gekozen op mijn foto’s, maar of ik nog een beetje kon lopen moest blijken.

Toen ik in de dansstudio aankwam was de ontvangst aller hartelijkst. Maar ik wist gewoon dat die Bazin ervaren is, en streng kan zijn.
Dat is ook logisch ze heeft al honderd jaar een Manequin bureau.
Dus toen ik de grote spiegel zag en haar man de muziek startte, kon ik niet anders dan beginnen met lopen alsof ik dit iedere dag deed.
Ze telde af;  5 6 7 8!
Samen liepen we diverse keren naar voren, halve draai, hele draai, dit doe je als je iets stoers draagt, en dit als je iets korts draagt…..
Na al die jaren ( 12 om precies te zijn)  vond ik het best eng.
Ik deed mijn best, al twijfelde ik, had ik hier een Beyonce momentje, of was het kansloos met mij?

Zo. Suzanne,

Zei de bazin resoluut. Er viel een korte stilte.
“Je hebt het nog steeds”

HEEL opgelucht haalde ik adem.
Maar niet voor lang.
Drink je nog even een kopje thee?
Kun je straks de dansers ontmoeten, want je gaat ook een salsa choreografie instuderen.

Ik zweeg, voelde mijn wenkbrauwen optrekken.
Snel sprak ik mijzelf toe: Gezicht in de plooi Su, blijven ademen, dit vind jij heeeeeeeel normaal. Je wilde dit zelf, nu niet gaan piepen.
Echt. Dit is allemaal zo vreselijk “random…..”

Toen even later een soort Jan Kooijman look a like binnen kwam, dacht ik dat ik spontaan neer zou vallen.

Word vervolgd….

Suzanne

Suzanne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *